# 33

''I cheated on all my girlfriends. But I never cheated on Roma, and I never will.''

Francesco Totti

# 31

'' I have lost three World Cups, all on penalties...

If you allow me this, it really gets on my nervs.''

Roberto Baggio

# 24

''If I had been born ugly, you would have never heard of Pele.''

George Best 

# 23: Eric Cantona

Eric Cantona svakako ne spada u one fudbalere koji se pominju obavezno pri raspravama o najboljim igračima svih vremena, ali ga se obavezno svi sete kada se priča o jedinstvenim fudbalskim karakterima, među kojima je on bio jedan od najunikatnijih od kada se prva lopta zakotrljala po pravilim engleske Fudbalske Asocijacije.

Moja generacija Cantonu uvek svrstava u fudbalske velikane, jer upravo je on zaslužan za rebrendiranje Manchester Uniteda u globalni fudbalski fenomen, kakav je ovaj klub postao upravo od perioda kada je sredinom devedesetih godina Eric obukao njegov dres i karakteristično podigao kragnu. Za samo par sezona, njegova legenda vinula se u neslućene visine, i njegov odlazak u dobrovoljnu penziju na vrhuncu karijere samo je njegovu zvezdu učinio sjajnijom.

Cantonu s razlogom povezujemo po prvoj asocijaciji sa Man Utd, jer se on sam nikada i nigde drugde ni sa jednim timom na taj način nije identifikovao. Rođen u Marselju, od oca Sardinijca i majke Katalonke, zavoleo je lokalno imigrantsko božanstvo Olimpic, ali ni u dresu kluba dečačkih snova, kao ni u reprezentativnom dresu les Bluesa (za koji je i javno izjavio da ga ni ne doživljava, kao uopšte ni celu Francusku, kao deo sebe) nije pružio ni delić čarolije sa Teatra Snova u Mančesteru.

Od samog starta karijere, Erik je voleo da udari, pljune, uvredi i pokuša da namerno ozledi. Menjao je po Francuskoj klubove, nazivao na državnoj televiziji selektora reprezentacije Anri Mišela vrećom govana, bivao suspendovan, tukao se na mečevima i treninzima ali i izgradio harizmu zbog koje su ga navijači i najveće ime francuskog fudbala do pojave Zinedina Zidana, tadašnji novoizabrani selektor Mišel Platini cenili.

U svome Olimpiku, pocepao je sa sebe dres kada je jednom bio zamenjen, i to mu fanatični navijači nisu oprostili. Na nagovor Platinija, odlazi u Englesku, gde brojni klubovi ne žele da ga angažuju zbog harmonije u svlačionici, ali Leeds United ga dovodi i sa njime osvaja svoju poslednju titulu državnog šampiona.

Veliki Alex Ferguson uspeo je da dogovori njegov transfer u redove Uniteda, stavio Erika pod svoju komandu i uspeo da ga podredi ne timu, nego klubu, a njegovu harizmu da na pravi način posluži navijačima, za koje je, od prvog podizanja kragne i proslave pogotka visoko podignutom rukom sa ispuženim kažiprstom postao i ostao the King.

Erik je postizao golove, majgerijem udarao protivničke navijače, bivao suspendovan, vraćao se na teren, uzastopne het-trikove smenjivao uzastopnim direktnim isključenjima i rastao do legende neslućenih razmera. Pravio je magarcima novinare (,,Kada galebovi prate trajekte, to čine očekujući da će im u more biti bačene sardine", izjavio je tiho i polako, na konferenciji koju je sam pompezno sazvao ne bi li se očitovao o karate-udarcu kojim je umirio protivničkog igrača koji ga je vređao sa tribina), svađao se sa sudijama, obrijao glavu i pustio bradu i rešio da ode iz fudbala na samom vrhuncu, u tridesetoj godini, i posveti se u životu uživanjima kojih se, kao profesionalni sportista, morao odreći. U 163 nastupa i sa 64 pogotka, postao je, po izboru navijača, najbolji igrač Uniteda svih vremena. I dan danas, Old Traffordom odjekuju pesme sa njegovim imenom, i viore se zastave sa njegovim likom.

U OPSAJD! Izboru najbolje jedanaestorce svih vremena, po svojim fudbalskim kvalitetima i ekscentričnosti koja ga još uvek krasi (2010. pokrenuo je kampanju podizanja novca iz banaka, optužujući banke da širom sveta svoje klinte, umesto da im pomognu i pri tome ipak i zarade, čine robovima i vređaju im dostojanstvo), Erik Kantona nosi kapitensku traku.

# 20

# 18: Vujadin Boškov

Rođen u Begeču 1931. godine. Za Vojvodinu je od 1946. do 1961. odigrao 512 utakmica, nikada meč ne počevši na klupi za rezervne fudbalere, niti ikada napustivši teren zbog izmene ili crvenog kartona.

Kao igrač, branio je boje Sampdorije i Jang Bojsa, gde je 1961. i započeo bogatu trenersku karijeru, predvodivši tim kao trener i igrač u isto vreme. Blistavu karijeru nastavio sa pozicije prvog modernog menadžera u engleskom fudbalskom značenju te reči u Jugoslaviji, napravivši od Vojvodine u periodu od 1964-1974. ozbiljan klub u evropskim okvirima, sa kojim je osvojio titulu šampiona SFRJ 1966, i naredne sezone igrao četvrtfinale Kupa Šampiona (eliminsan od budućeg prvaka Evrope Seltika), te četvrtfinale Kupa Uefa 1968. Pored toga, podigao je fudbalski centar u Veterniku koji danas nosi njegovo ime i nastavio sa izgradnjom i modernizacijom stadiona FK Vojvodine.

Naporedo radu u Vojvodini, bio je član selektorske komisije i selektor reprezentacije Jugoslavije, gde je pokušao pre vremena da uvede evropske manire i način rada, te je označen kao antikomunista i morao je da napusti zemlju. Radio je u velikanima evropskog fudbala i osvajao redom trofeje:

1976- pobednik kupa Holandije sa ekipom Den Haga
1981- prvak i osvajač kupa Španije sa ekipom Real Madrida
1981- finalista Kupa šampiona sa Realom (izgubio od Liverpula 1-0)
1982- pobednik kupa Španije sa Realom
1988- osvajač kupa Italije sa ekipom Sampdorije
1989- finalista Kupa pobednika kupova sa Sampdorijom (izgubio od Barselone 2-0)
1990- osvajač kupa pobednika kupova sa Sampdorijom (pobedio Andrleht sa 2-0)
1991- prvak Italije sa Sampdorijom
1992- finalista Kupa šampion sa Sampdorijom (0-1 za Barselonu)
1993- finalista kupa Italije sa Romom

Vodio je kao trener i Napoli, Servet i Peruđu, a u mulju srpsko-crnogorskog reprezentativnog fudbala devedesetih uspeo je da odvede Plave na Evropski šampionat u Belgiji i Holandiji u kome je Jugoslavija stigla do četvrtfinala.

Trenersku praksu napustio je ubro nakon toga, prepuštajući kormilo reprezentacije Dejanu Savićeviću, i govorivši da sa fudbalom kakav se danas igra ne želi, ne može i neće više da ima ništa.

Preminuo je u Novom Sadu 27.4.2014. i sahranjen je uz najveće počasti i uz prisustvo krema evropskog fudbala na groblju u rodnom Begeču

# 17

'' '66 was a great year for english football. Eric was born.''

Nike reklamni poster iz 1996.

# 12

''An artist in my eyes, is someone who can lighten up a dark room. I have never or will never find difference betwen the pass from Pele to Carlos Alberto in the final of thew World Cup in 1970 and the poetrz of the zoung Rimbaud. There is in each of theses human manifestationsan expression of beauty which touches us and gives us a feeling of eternity.'' 

Eric Cantona

# 6: Legendarni fudbalski citati

'' Maybe 'loner' is a too strong a word, but I've always enjoyed being on my own.''
George Best  

''Some pepole belive that football is a matter of life and death, I am very dissapointed with that. I can assure you it is much, much more that that. ''
Bill Shankley

''Football is a simple game. Twenty-two man chase a ball for 90 minutes and in the end, the Germans always win.''
Gary Lineker

''A penalty is a cowardly way to score.''

Pele

''I fell in love with football as i would later fall in love with women: suddenly, uncritically, giving no thought to the pain iz would bring.''
Nick Hornby