# 39: FK Partizan - Fljamurtari 1987.

Pre tačno 27. godina, na stadionu JNA dogodio se jedan trenutak koji je ušao u istoriju jugoslovenskog fudbala: anonimni albanski Fljamurtari iz Valone izbacio je iz takmičenja za kup UEFA beogradski Partizan.

Iako je već u prvom meču stekao prednost od 2:0, ni sam Fljamurtari nije se nadao da će izdržati da ne sagori u paklu JNA, na kojem su ondašnji nikada jači i bučniji Grobari uspevali da zaplaše i mnogo veće protivnike. Ipak, okupljena masa koja je došla da prisustvuje goleadi Vokrija i družine, i već planirala novo evropsko putešestvije u narednom kolu, nije stadion napustila sa osmehom na licu. Iako je poveo sa 1:0, crno-beli tim uspeo je i da primi gol i uprkos pogotku Fadlja Vokrija za 2:1, i na opšti užas prisutnih Grobara i večito zadovoljstvo svih onih kojima crno-beli dres nije blizak srcu, ispadne već u prvoj rundi takmičenja.

Međutim, iako bi se iz današnje perspektive učinilo verovatnim da su po završetku meča Grobari bar skinuli traku kapitenu ili čak linčovali svoj fudbalere, oni su poraz podneli stoički, i iako namrgođenih lica, svoj tim naposletku ispratili frenetičnim skandiranjem i aplauzima, što je jedna od najsvetlijih tački njihove istorije.

Fudbaleri iz Albanije sa druge strane, do tada anonimni i nepoznati van granica Enver Hodžine zatvorene diktature, uspeli su da u narednom kolo izbace i predstavnika Istočne Nemačke, te da pobede na svome terenu sa 1:0 i veliku Barselonu, da bi poklekli tek na Kamp Nou stadionu, završivši svoju evropsku odiseju porazom od 4:1.

# 30

Jedna drugačija parada, prvomajska iz 1952. godine, na kojoj su, istom trasom kao danas, šetali radnici, seljaci i poštena inteligencija glavnog grada SFRJ. Među njima, u punoj sportskoj opremi, praćeni aplauzom prisutne publike, šetali su i fudbaleri beogradskih prvoligaša.

# 16

Pred sam kraj osamdesetih godina, jugoslovensko fudbalsko tržište doživelo je, osim mahinacija Velibora Džarovskog i dva na sudu rešena raspleta šampionata, i primetnu liberalizaciju: fudbaleri su mogli da lako ishoduju, do tada pre napunjene 27. godine života nezamislive, dozvole za odlazak u inostranstvo, a i na našim stadionima pojavili su se prvi stranci. Iz prijateljske Narodne Republike Kine, na fudbalsko usavršavanje u Beograd, u Partizan, poslati su najperspektivniji fudbaleri najmnogoljudnije zemlje sveta, Liju i Điju, koji nisu ostavili dublji trag u istoriji crno-belih. Na ovoj fotografiji sa meča Partizan - Dinamo Zagreb, definitivno se nalazi jedan od njih dvojice, a kako slika ne otkriva broj na dresu koji je igrač nosio, ne mogu sa sigurnošću da tvrdim da li je to Điju ili Liju. Ono što se svakako vidi, velika je zastava BBB okačena na ogradi severne tribine armijskog stadiona, koja ilustruje jedno od najbrojnijih gostovanja Purgera u srpskoj prestonici.

# 7: MIlan Galić

Član nezaboravnih ''Partizanovih beba'', dugogodišnji fudbaler kluba iz Humske i nekadašnji reprezentativac Jugoslavije Milan Galić preminuo je u Beogradu u 76. godini života.

Rođen u Grahovu 1938, posle teškog detinjstva, obeleženog ratnim vihorom u kome je ostao bez oba roditelja, počeo je da trenira fudbal u zrenjaninskom Proleteru, a član Partizana postao je 1959. godine.

U crno-belom dresu je na 150 prvenstvenih utakmica postigao čak 75 golova. Sa klubom iz Humske je osvojio 4 titule prvaka Jugoslavije (1960/61, 1961/62, 1962/63, 1964/65).

Za reprezentaciju Jugoslavije, Milan Galić je na 51 utakmici postigao 37 golova, i drugi je drugi strelac u istoriji nacionalnog tima SFRJ, sa jednim golom manje od Stjepana Bobeka.

Na Svetskom prvenstvu u Čileu 1962. godine na pet utakmica Milan Galić postigao je tri gola. Te 1962. godine proglašen je za najboljeg jugoslovenskog sportistu u tradicionalnoj anketi JSL “Sport”.

Partizan je napustio nezaboravne 1966, kada su crno-beli igrali protiv Real Madrida u finalu Kupa šampiona, a zatim je sa velikim uspehom je igrao za belgijski Standard i francuski Rems.

Po povratku u Jugoslaviju 1973. godine završio je pravni fakultet i do penzije je radio u FSJ kao pravnik