# 18: Vujadin Boškov

Rođen u Begeču 1931. godine. Za Vojvodinu je od 1946. do 1961. odigrao 512 utakmica, nikada meč ne počevši na klupi za rezervne fudbalere, niti ikada napustivši teren zbog izmene ili crvenog kartona.

Kao igrač, branio je boje Sampdorije i Jang Bojsa, gde je 1961. i započeo bogatu trenersku karijeru, predvodivši tim kao trener i igrač u isto vreme. Blistavu karijeru nastavio sa pozicije prvog modernog menadžera u engleskom fudbalskom značenju te reči u Jugoslaviji, napravivši od Vojvodine u periodu od 1964-1974. ozbiljan klub u evropskim okvirima, sa kojim je osvojio titulu šampiona SFRJ 1966, i naredne sezone igrao četvrtfinale Kupa Šampiona (eliminsan od budućeg prvaka Evrope Seltika), te četvrtfinale Kupa Uefa 1968. Pored toga, podigao je fudbalski centar u Veterniku koji danas nosi njegovo ime i nastavio sa izgradnjom i modernizacijom stadiona FK Vojvodine.

Naporedo radu u Vojvodini, bio je član selektorske komisije i selektor reprezentacije Jugoslavije, gde je pokušao pre vremena da uvede evropske manire i način rada, te je označen kao antikomunista i morao je da napusti zemlju. Radio je u velikanima evropskog fudbala i osvajao redom trofeje:

1976- pobednik kupa Holandije sa ekipom Den Haga
1981- prvak i osvajač kupa Španije sa ekipom Real Madrida
1981- finalista Kupa šampiona sa Realom (izgubio od Liverpula 1-0)
1982- pobednik kupa Španije sa Realom
1988- osvajač kupa Italije sa ekipom Sampdorije
1989- finalista Kupa pobednika kupova sa Sampdorijom (izgubio od Barselone 2-0)
1990- osvajač kupa pobednika kupova sa Sampdorijom (pobedio Andrleht sa 2-0)
1991- prvak Italije sa Sampdorijom
1992- finalista Kupa šampion sa Sampdorijom (0-1 za Barselonu)
1993- finalista kupa Italije sa Romom

Vodio je kao trener i Napoli, Servet i Peruđu, a u mulju srpsko-crnogorskog reprezentativnog fudbala devedesetih uspeo je da odvede Plave na Evropski šampionat u Belgiji i Holandiji u kome je Jugoslavija stigla do četvrtfinala.

Trenersku praksu napustio je ubro nakon toga, prepuštajući kormilo reprezentacije Dejanu Savićeviću, i govorivši da sa fudbalom kakav se danas igra ne želi, ne može i neće više da ima ništa.

Preminuo je u Novom Sadu 27.4.2014. i sahranjen je uz najveće počasti i uz prisustvo krema evropskog fudbala na groblju u rodnom Begeču

# 4: Navijači Škotske u Novom Sadu 2013.

Pre dve godine, makon meča u Kruševcu između naše mlade reprezentacije i njihovog u21 tima, engleski mediji satanizovali su celu Srbiju zbog opšte tuče na kraju, koju su njihovi nevaspitani fudbaleri inicirali, započeli i izgubili. Ispali smo rasisti i gori huligani od njh koji su taj termin skovali i rasizam u knjige uveli. Licemerni kako samo Sinovi Albiona mogu da budu, tada su mi se ogadili zauvek, iako sam do tada na svim velikim takmičenjima bodrio i njihovu reprezentaciju.

Par meseci nakon toga, u Novi Sad došla je Škotska. Martovski sneg zatrpao je stadion Karađorđe, utakmica je zamalo bila odložena, nas Srbe to nije ni malo pogađalo, ali je gostujuća Tartan Army, nakon povratka iz Dečijeg sela u Sremskoj Kamenici, kome su dali značajnu novčanu donaciju, zatražila da pomogne redarskoj službi i očistila sav sneg sa terena, omogućivši tako svom nacionalnom timu da te večeri izgubi od našeg sa 2:0. Škoti su se napili, pevali o svojoj zemlji i timu i ostali svima u lepoj uspomeni.

Danas imaju šansu koju će, najverovatnije, kao i mnoge u fudbalu, propustiti, ne znajući kada bi mogla da im se stvori sledeća. Uz želje da o svojoj sudbini odluče sami, bez uplitanja zubatog viševekovnog okupatora u rezultate izbora, OPSAJD! im odaje počast sećajući se njihovog gostovanja u Srbiji i priželjkujući da im ma kada u životu uzvrati posetu.